Het succes van een ziekmakende schimmel als een steeds meer hardnekkige bron van besmetting bij de mens kan te wijten zijn aan de voortplantingsstrategie van deze schimmmel die het best kan worden omschreven als: ‘niet al te kieskeurig’. Een nieuw onderzoek van de Brown University heeft ontdekt dat Candida albicans reageert op de feromonen (bepaalde geuren die organismen uitstoten om boodschappen door te geven aan andere organismen, bijvoorbeeld of een organisme klaar is voor paring) van meerdere verschillende soorten, en niet alleen haar eigen soort, en als een partner van het eigen geslacht niet in de buurt is, kan het overschakelen op paring met hetzelfde geslacht. Voor wat betreft het uitwisselen van DNA en het zichzelf voortplanten is Candida dus enorm pragmatisch, het gebruikt de mogelijkheden die voor handen zijn optimaal en kan zich daardoor snel uitbreiden.
Als de gist niet in een seksueel actieve toestand is, kan de grote verscheidenheid van feromonen het inspireren tot het samenklonteren in moeilijk te behandelen biofilms (een groep schimmels of bacteriën met een door hen zelf gemaakte beschermende laag, zodat deze moeilijk te doden zijn), zegt Richard Bennett, hoogleraar biologie en co-auteur van het onderzoeksrapport online gepubliceerd in de Proceedings of the National Academy of Sciences.
De verrassende vaststelling dat Candida albicans zo onwillekeurig is wat betreft haar sexuele partner zou kunnen helpen in de strijd tegen infecties, die soms dodelijk zijn voor patiënten met een verzwakt afweersysteem, volgens Bennett. Het onderzoek belicht zowel de wijze waarop de gist zich genetisch kan aanpassen en hoe het kan worden aangezet tot het vormen van biofilms.
“Seks kan potentieel bepaalde vormen van de soort genereren die een toegenomen resistentie tegen geneesmiddelen kunnen hebben of veranderde ziekmakende eigenschappen, een theorie die we momenteel aan het testen zijn”, aldus Bennett. “Ook zijn er nu rechtstreekse verbanden tussen de voortplanting en het ziektebeeld gevonden, een belangrijke eerste stap in het vinden van de oorzaak van een groot aantal klinische infecties.”
In laboratoriumexperimenten onder leiding van eerste auteur en doctoraalstudent Kevin Alby, hebben de onderzoekers de feromonen uit verschillende andere Candida-soorten getest. In meer of mindere mate hebben veel van de feromonen die ze gebruikten paring veroorzaakt bij seksueel actieve ‘ondoorzichtige’ Candida albicans-cellen, waaronder ook paring binnen hetzelfde geslacht, terwijl ze biofilmvorming veroorzaakten in seksueel inactieve ‘witte’ cellen.
Bennett zei dat de experimenten een ‘eerste stap’ waren om inzicht te krijgen in de paringssignalen en omgevingsfactoren bij infectie-veroorzakende Candida-soorten. De volgende stap is om te bepalen of andere besmettelijke schimmels op gelijke wijze sexueel actief zijn en of hun eerder ondergewaardeerde neiging tot paring misschien gebaseerd is op een vorm van ‘peer pressure’ om het meest ziekmakend te zijn.
“Wij speculeren er op dat dit een algemeen voordeel voor schimmels kan zijn. “Als ze merken dat andere soorten proberen te paren dan besluiten ze misschien dat ze dat dan ook moeten doen.” Een andere vraag, zegt Bennett, is of de schimmels ook net zo ontvankelijk zijn voor chemische signalen (de feromonen) die ze ontvangen van hun menselijke gastheren.
Bron: Brown University, 24 januari 2011
No related posts.
Facebook Reacties: